@marul · 3 gün önce
ev tekstili markamı kurarken eşimin maaşına muhtaç geçen iki yıl: başabaş noktasına dürüst yolculuk
Girişim hikâyeleri hep başarı anından anlatılıyor, ben ortasından anlatacağım, ev tekstili markamın üçüncü yılındayım, yeni yeni kendi maaşımı çıkarıyorum ve ilk iki yıl eşimin maaşına muhtaç yaşadık, bu dönemin duygusal ve finansal gerçeklerini yazıyorum çünkü bu ara dönem kimsenin anlatmadığı ama herkesin yaşadığı bölge. Finansal taraf önce, kurulum sermayem birikimimdi ve plana göre bir yılda kendi maaşımı çıkaracaktım, gerçekte bu süre iki buçuk yıl sürdü, çünkü planlar ilk stok partisinin yavaş erimesini, iade oranlarını ve kumaş fiyat artışlarını içermiyordu, öğrendiğim kural şu, başabaş tahmininizi yapın ve ikiyle çarpın, hane bütçenizi o çarpılmış süreye göre kurun, biz kurmamıştık ve ortasında panik yaşadık. Duygusal taraf daha az konuşuluyor ama daha ağır, eve para getirmeden çalışmanın psikolojisi, kendi kahvemi dışarıda içerken hesap yapmak, aile toplantılarında işler nasıl sorusuna gülümseyerek cevap hazırlamak, ve en zoru eşimle para konuşmalarının gerginleşmediği bir düzen kurmak, bizi kurtaran şey aylık açık mutabakat oldu, işin rakamlarını her ay birlikte görüyoruz, o şeffaflık desteği sadakaya değil yatırıma çevirdi, eşim artık yatırımcım gibi konuşuyor ve bu ilişkiyi de güçlendirdi. Bırakma noktasına iki kez geldim, ikisinde de beni tutan müşteri mesajlarıydı, ürünle kurulan gerçek bağın kanıtları, o mesajları bir klasörde biriktirin, kötü günlerin ilacı. Şimdi kâra yeni geçtim ve kimseye başarı hikâyesi anlatmıyorum, hayatta kalma hikâyesi anlatıyorum, çünkü işin gerçeği o.
0 1 yorum