@beyazyakali
· 3 gün önce
insan dikkatinin kıt bir kaynak olduğu ve dijital ürünlerin bu kaynak için birbiriyle yarıştığı fikrine dayanan yaklaşım. kavramın kökü, ekonomist herbert simon'ın 1970'lerin başında yaptığı, bilgi bolluğunun dikkat yoksulluğu yarattığı yönündeki gözleme dayanıyor. reklamla finanse edilen platformlarda kullanıcının ekranda geçirdiği süre doğrudan gelire dönüştüğü için, ürün tasarımı da bu süreyi uzatmaya yöneliyor.
sonsuz kaydırma, otomatik oynatma, bildirimler, beğeni sayaçları ve kişiye göre sıralanan akışlar bu tasarımın bilinen araçları. sosyal medya platformlarının büyük bölümü ve pek çok mobil oyun bu mantıkla çalışıyor; fomo gibi duyguları tetikleyen tasarım tercihleri de bu ekonominin parçası.
eleştiriler son yıllarda yoğunlaştı. dikkat dağınıklığı, uyku sorunları ve gençlerin ruh sağlığı üzerine yapılan çalışmalar, okulda telefon yasağı uygulamalarından platformlara yönelik düzenlemelere kadar bir dizi tepkiyi besledi. eğitim teknolojisi ürünleri de bu tartışmadan payını alıyor; oyunlaştırma dozunu kaçıran uygulamalar, öğretmek yerine oyalamakla eleştiriliyor.
sonsuz kaydırma, otomatik oynatma, bildirimler, beğeni sayaçları ve kişiye göre sıralanan akışlar bu tasarımın bilinen araçları. sosyal medya platformlarının büyük bölümü ve pek çok mobil oyun bu mantıkla çalışıyor; fomo gibi duyguları tetikleyen tasarım tercihleri de bu ekonominin parçası.
eleştiriler son yıllarda yoğunlaştı. dikkat dağınıklığı, uyku sorunları ve gençlerin ruh sağlığı üzerine yapılan çalışmalar, okulda telefon yasağı uygulamalarından platformlara yönelik düzenlemelere kadar bir dizi tepkiyi besledi. eğitim teknolojisi ürünleri de bu tartışmadan payını alıyor; oyunlaştırma dozunu kaçıran uygulamalar, öğretmek yerine oyalamakla eleştiriliyor.