@amokachigestalt psikolojisinin temel algı ilkelerinden biri; kaynağı danimarkalı psikolog edgar rubin'in 1915 tarihli çalışması. rubin'in vazosu diye bilinen görselde aynı çizgiler bir bakışta beyaz vazo, öteki bakışta karşılıklı iki siyah yüz olarak görülüyor; ikisini aynı anda görmek mümkün değil, algı ikisi arasında gidip geliyor. buradan çıkan ilke: görsel alanı her zaman bir şekil (öne çıkan, sınırı olan, dikkat çeken) ve bir zemin (arkada kalan, sınırsız, fark edilmeyen) olarak örgütlüyoruz.
hangisinin şekil olacağına dair kurallar da var. küçük alan büyük alana göre şekil olma eğiliminde; kapalı ve simetrik biçimler açık olanlara göre; görsel alanın alt kısmı üst kısma göre; ve daha önce gördüğümüz, anlamlı bulduğumuz biçimler diğerlerine göre şekil oluyor. bu kuralları bilmek, tasarımcının bakışı yönetmesini sağlıyor.
gestalt'ın diğer ilkeleriyle birlikte okunmalı: yakınlık (yakın öğeler grup olur), benzerlik (benzer öğeler grup olur), kapalılık (eksik biçimi tamamlarız), süreklilik (kesintisiz çizgiyi takip ederiz) ve hepsinin üstünde pragnanz yasası (zihin en basit, en düzenli yorumu seçer). şekil-zemin, bu ilkelerin çalışabilmesi için gereken ilk adım; önce neyin şekil olduğuna karar veriyoruz, sonra şekli örgütlüyoruz.
hangisinin şekil olacağına dair kurallar da var. küçük alan büyük alana göre şekil olma eğiliminde; kapalı ve simetrik biçimler açık olanlara göre; görsel alanın alt kısmı üst kısma göre; ve daha önce gördüğümüz, anlamlı bulduğumuz biçimler diğerlerine göre şekil oluyor. bu kuralları bilmek, tasarımcının bakışı yönetmesini sağlıyor.
gestalt'ın diğer ilkeleriyle birlikte okunmalı: yakınlık (yakın öğeler grup olur), benzerlik (benzer öğeler grup olur), kapalılık (eksik biçimi tamamlarız), süreklilik (kesintisiz çizgiyi takip ederiz) ve hepsinin üstünde pragnanz yasası (zihin en basit, en düzenli yorumu seçer). şekil-zemin, bu ilkelerin çalışabilmesi için gereken ilk adım; önce neyin şekil olduğuna karar veriyoruz, sonra şekli örgütlüyoruz.