İç girişimcilik kavram olarak ilk kez 1976 yılında Gifford ve Elizabeth Pinchot tarafından ifade edilmiştir. Gifford ve Elizabeth Pinchot, iç girişimcinin elde edeceği getiriyi iki şekilde kullanacağını dile getirmiştir. Kullanım yerlerinden ilki ödül diğeri ise daha sonraki iç girişim faaliyetlerine yatırım olarak kullanılmasıdır. Yöntemlerini İsveç’te denemişler ve araştırmalarının bulgularını ‘İç Girişimcilik’ adlı kitapta 1985 yılında yayınlamışlardır.
Kuratko ve Hodgetts (1998:55)’a göre ise iç girişimciler, kurum içerisinde girişimci kişiliği ve ruhu taşıyan, yaratıcı ve orijinal fikirleri olan ve bu fikirleri hayata geçiren, riskleri almaktan çekinmeyen, rekabetçi ve bunların sonuncunda kazanç elde eden kişilerdir.
Pinchot’a (1985) göre bir iç girişimcinin genel özellikleri şöyledir;
- İşletme kaynaklarını kullanırken rahat hareket etmek ister.
- Amaca yönelik olarak kendini motive eder.
- Çalışmaları karşısında takdir görmek ister.
- Başarma güdüsü yüksektir.
- Sistemden kuşku duysalar da kendilerine olan güvenleri yüksektir.
- Diğerlerini yaptıklarının doğruluğuna inandırmaya çalışır.
- Çok yüksek riskten kaçınırlar.
- İşten atılma korkuları yoktur, bunu küçük bir bireysel risk olarak görür.
- Girişimci maddi ve manevi karşılığını almak ister.
- Araştırma, sorgulama ve analitik problem çözebilme yeteneğine sahiptir
- Pazar araştırmalarını yapar ve sonuçlarını değerlendirir.
- Statü çok önemli değildir.


@marul
@titus