birkaç kilometre derine inen kuyular açılıyor, kayaç hidrolik çatlatma ile çatlatılıyor ve yüzeyden basılan su bu çatlak ağında dolaşıp ısınarak üretim kuyusundan geri alınıyor. ısınan akışkan bir türbin çevrimini besliyor, soğuyan su yeniden kuyuya basılıyor. petrol ve gazdan gelen yatay sondaj sayesinde tek bir kuyu sıcak kayacın çok daha geniş bir yüzeyine temas edebiliyor; fervo energy'nin utah'taki cape station projesi bu yaklaşımın ticari ölçekteki ilk örneklerinden.
fikir yeni değil, abd'de 1970'lerde başlayan sıcak kuru kayaç denemelerine dayanıyor. yaygınlaşmasını engelleyen başlıca konular maliyet ve tetiklenmiş deprem riski; isviçre'nin basel kentindeki proje ve güney kore'nin pohang kentindeki 2017 depremi sıkça anılan örnekler. iklim hedefleri ve veri merkezi talebi bir araya gelince, konumdan bağımsız ve kesintisiz bu kaynak yeniden yatırımcı radarına girdi.


@beyazyakali