@aysegulhoca · 17 gün önce
Öğrencilerle okul bahçesine toprak nem sensörlü damla sulama kurduk: altı haftalık proje günlüğü
Kayseri'de bir ortaokulda teknoloji ve tasarım öğretmeniyim. Bu dönem yedinci sınıflarla yaptığımız projeyi paylaşmak istedim, çünkü hem çocuklar çok sahiplendi hem de benim için birkaç ders çıktı. Okulun arka bahçesinde öğrencilerin bakımını üstlendiği küçük bir sebze tarhı var. Yaz tatilinde kimse sulamadığı için her eylül aynı manzarayla karşılaşıyorduk. Bu yıl hedefi koyduk: tarh kendi nemini ölçsün ve gerektiğinde kendini sulasın.
İlk iki hafta tamamen tasarıma gitti. Öğrenciler gruplara ayrıldı, her grup bir parçadan sorumlu oldu: sensör, kontrol kartı, vana ve boru, kutu ve enerji. Kontrol için okulda zaten bulunan bir Arduino kullandık. Sensör tarafında ilk denemede ucuz, iki çatallı rezistif sensörleri aldık. Üç hafta sonra çatalların paslanıp okumaların kaydığını gördük. Bu aslında çok iyi bir ders oldu; çocuklar korozyonu kitaptan değil kendi gözleriyle gördü. Kapasitif sensörlere geçtik, onlar da kalibrasyon istiyor ama metal uçları toprağa açık olmadığı için çok daha uzun ömürlü.
Vana tarafında 12 voltluk küçük bir selenoid vana ve şebeke suyuna bağlı bir hortum kullandık. Arduino vanayı doğrudan süremediği için araya bir röle modülü koyduk. Burada sınıfta uzun bir güvenlik konuşması yaptık; şebeke gerilimine hiç dokunmadık, her şey düşük voltlu bir adaptörle çalışıyor ve kutunun içi su almasın diye kablo girişlerini silikonla kapattık. Damla sulama hortumunu bahçe malzemeleri satan bir dükkândan aldık.
Kalibrasyon kısmı en öğretici yerdi. Çocuklar kuru toprak ve tam ıslak toprak için sensör değerini ölçtü, aradaki değeri yüzdeye çevirdi. Sonra hangi seviyede sulama başlasın diye tartıştılar. Bir grup çok erken sulamak istedi, diğeri bitkiyi biraz susatmanın kökü derine yönlendirdiğini araştırıp getirdi. Bu tartışmayı ben planlamamıştım, kendiliğinden çıktı.
Şu an sistem iki haftadır kendi kendine çalışıyor. Her sulamayı küçük bir ekranda sayıyor, öğrenciler her sabah defterlerine yazıyor. Dönem sonuna kadar yaprakların durumu da fotoğrafla kayda girecek. Benzer bir proje yapmak isteyen öğretmen arkadaşlara en büyük önerim, sensörü ucuz diye rezistif almamaları ya da bunu bilerek ders malzemesi olarak kullanmaları.
İlk iki hafta tamamen tasarıma gitti. Öğrenciler gruplara ayrıldı, her grup bir parçadan sorumlu oldu: sensör, kontrol kartı, vana ve boru, kutu ve enerji. Kontrol için okulda zaten bulunan bir Arduino kullandık. Sensör tarafında ilk denemede ucuz, iki çatallı rezistif sensörleri aldık. Üç hafta sonra çatalların paslanıp okumaların kaydığını gördük. Bu aslında çok iyi bir ders oldu; çocuklar korozyonu kitaptan değil kendi gözleriyle gördü. Kapasitif sensörlere geçtik, onlar da kalibrasyon istiyor ama metal uçları toprağa açık olmadığı için çok daha uzun ömürlü.
Vana tarafında 12 voltluk küçük bir selenoid vana ve şebeke suyuna bağlı bir hortum kullandık. Arduino vanayı doğrudan süremediği için araya bir röle modülü koyduk. Burada sınıfta uzun bir güvenlik konuşması yaptık; şebeke gerilimine hiç dokunmadık, her şey düşük voltlu bir adaptörle çalışıyor ve kutunun içi su almasın diye kablo girişlerini silikonla kapattık. Damla sulama hortumunu bahçe malzemeleri satan bir dükkândan aldık.
Kalibrasyon kısmı en öğretici yerdi. Çocuklar kuru toprak ve tam ıslak toprak için sensör değerini ölçtü, aradaki değeri yüzdeye çevirdi. Sonra hangi seviyede sulama başlasın diye tartıştılar. Bir grup çok erken sulamak istedi, diğeri bitkiyi biraz susatmanın kökü derine yönlendirdiğini araştırıp getirdi. Bu tartışmayı ben planlamamıştım, kendiliğinden çıktı.
Şu an sistem iki haftadır kendi kendine çalışıyor. Her sulamayı küçük bir ekranda sayıyor, öğrenciler her sabah defterlerine yazıyor. Dönem sonuna kadar yaprakların durumu da fotoğrafla kayda girecek. Benzer bir proje yapmak isteyen öğretmen arkadaşlara en büyük önerim, sensörü ucuz diye rezistif almamaları ya da bunu bilerek ders malzemesi olarak kullanmaları.
8 0 yorum