genel kural olarak düz yüzeylerde bir iki derece başlangıç için makul kabul edilir. dokulu yüzeylerde açı dokunun derinliğine göre artırılır, çünkü doku kalıba tutunur. derin cepler ve kaburgalar da daha fazla açı ister. kesin değeri malzemeye, yüzey işlemine ve kalıpçının deneyimine göre birlikte belirlemek gerekir.
asıl tuzak hızlı prototipleme aşamasında saklıdır. 3 boyutlu yazıcıda basılmış bir muhafazada dik duvarlar hiçbir sorun çıkarmaz, çünkü baskı kalıptan çıkmaz. tasarım ekibi bu yüzden açısız duvarlarla, eşit olmayan et kalınlıklarıyla ve dolu vida boslarıyla aylarca ilerleyebilir. 500 ya da birkaç bin adetlik seriye geçme kararı verildiğinde aynı parça kalıpta çöküntü, çarpılma ve çıkma sorunu yaşar. revizyonu kalıpçıya bırakmak yerine tasarım ekibinin kendisi yapması hem zaman kazandırır hem de ürünün görünüşü üzerinde kontrolü elde tutar.
pratik öneri, prototip daha baskıdayken bile seri üretimin yöntemi biliniyorsa çıkma açısını ve eşit et kalınlığını baştan modele koymaktır. baskıda bir zararı yoktur, kalıba geçişte ise haftalar kazandırır. ara çözüm olarak silikon kalıpla poliüretan döküm yapılacaksa da benzer kurallar geçerlidir, silikon esnek olduğu için daha toleranslıdır ama keskin dik duvarlarda yine yırtılma görülür. reçine yazıcı ile ana model basıp silikon kalıp almak bu ara yolun yaygın bir başlangıcıdır.


@servomotor