@tohumcu · 14 gün önce
Kuru üzümü toprağa sermek yerine güneşli kurutma tüneliyle kurutmak: Manisa'da iki sezonluk denemem
Manisa'da organik bir bağımız var, kuru üzüm ve pekmez yapıp kendi markamızla satıyoruz. Bölgede kuru üzüm büyük ölçüde hâlâ açık havada, sergi denen alanlarda kurutuluyor. Yöntem eski ve ucuz ama derdi de çok: ani yağmur, toz, kuş, böcek ve gece nemi. Organik sertifikalı ürün sattığımız için temizlik ve yabancı madde tarafında bize tolerans yok, bu yüzden iki sezon önce kendi imkânımızla basit bir güneşli kurutma tüneli yaptık.
Tasarımda bir şey icat etmedik. Ziraat fakültesinden tanıdık bir hocanın önerisiyle, şeffaf seralık örtüyle kaplı uzun bir tünel, altta siyaha boyanmış bir ısı toplama yüzeyi, bir ucunda hava girişi ve diğer ucunda küçük, güneş paneliyle çalışan iki fan kurduk. Fanlar nemli havayı dışarı atıyor, böylece içerisi bir sera gibi buhar dolup terlemiyor. Elektrik şebekesine hiç bağlı değil. Fanlara giden küçük panel ve aküyü bir bağ komşumuzdan, sulama düzeneğinden artan malzemeyle tamamladık.
İlk sezonun dersleri acı oldu. Tüneli fazla uzun yaptık, fanlar uç kısımdaki havayı yeterince çekemedi ve o bölümde kuruma geç kaldı. Ayrıca tepside üzümü çok kalın serdik. İkinci sezonda tüneli ikiye böldük, her bölüme ayrı fan koyduk ve tepsilerde tek kat sermeye geçtik. Kuruma süresi açık serginin gerisinde kalmadı, renk daha eşit çıktı ve ürünü ayıklarken çıkan taş, toprak, yaprak gibi yabancı madde neredeyse sıfıra indi. Bu son kısım bizim için en önemlisi, çünkü ayıklamaya harcanan işçilik düştü.
Dezavantajı da var. Kapasite sınırlı; bütün hasadı tünelde kurutamıyoruz, tünel daha çok üst segment, paketli satış yaptığımız ürün için. Örtü güneşte zamanla bulanıklaşıyor ve değişmesi gerekiyor. Rüzgârlı günlerde sabitleme işi ayrı bir mesai.
Bunu yazmamın sebebi şu: enerji deyince hep çatı GES ve şarj istasyonu konuşuluyor, oysa tarımda güneşi doğrudan ısı olarak kullanan çok basit düzenekler var ve küçük üreticiye hızlı geri dönüyor. Benzer bir kurutucu yapan, özellikle incir, domates ya da kayısı kurutan varsa fan yerleşimi ve nem kontrolü konusunda tecrübe paylaşmak isterim.
Tasarımda bir şey icat etmedik. Ziraat fakültesinden tanıdık bir hocanın önerisiyle, şeffaf seralık örtüyle kaplı uzun bir tünel, altta siyaha boyanmış bir ısı toplama yüzeyi, bir ucunda hava girişi ve diğer ucunda küçük, güneş paneliyle çalışan iki fan kurduk. Fanlar nemli havayı dışarı atıyor, böylece içerisi bir sera gibi buhar dolup terlemiyor. Elektrik şebekesine hiç bağlı değil. Fanlara giden küçük panel ve aküyü bir bağ komşumuzdan, sulama düzeneğinden artan malzemeyle tamamladık.
İlk sezonun dersleri acı oldu. Tüneli fazla uzun yaptık, fanlar uç kısımdaki havayı yeterince çekemedi ve o bölümde kuruma geç kaldı. Ayrıca tepside üzümü çok kalın serdik. İkinci sezonda tüneli ikiye böldük, her bölüme ayrı fan koyduk ve tepsilerde tek kat sermeye geçtik. Kuruma süresi açık serginin gerisinde kalmadı, renk daha eşit çıktı ve ürünü ayıklarken çıkan taş, toprak, yaprak gibi yabancı madde neredeyse sıfıra indi. Bu son kısım bizim için en önemlisi, çünkü ayıklamaya harcanan işçilik düştü.
Dezavantajı da var. Kapasite sınırlı; bütün hasadı tünelde kurutamıyoruz, tünel daha çok üst segment, paketli satış yaptığımız ürün için. Örtü güneşte zamanla bulanıklaşıyor ve değişmesi gerekiyor. Rüzgârlı günlerde sabitleme işi ayrı bir mesai.
Bunu yazmamın sebebi şu: enerji deyince hep çatı GES ve şarj istasyonu konuşuluyor, oysa tarımda güneşi doğrudan ısı olarak kullanan çok basit düzenekler var ve küçük üreticiye hızlı geri dönüyor. Benzer bir kurutucu yapan, özellikle incir, domates ya da kayısı kurutan varsa fan yerleşimi ve nem kontrolü konusunda tecrübe paylaşmak isterim.
4 0 yorum