@innoturk · 9 gün önce
engelli istihdamı kota doldurmaktan öteye: kapsayıcı işyerinin gerçek hikayesi
İşletmemizde üç engelli çalışanımız var ve bu cümleyi kota zorunluluğunu anlatmak için kurmuyorum, tersine, kota mantığından kapsayıcılık mantığına geçişimizin hikâyesini anlatacağım, çünkü aradaki fark hem insani hem ticari olarak dağlar kadar ve bu farkı yaşamadan anlamak zor. Başlangıcımız itiraf edeyim kota kaynaklıydı, yasal zorunluluk, insan kaynaklarının bulduğu adaylar ve içimizde bir hayır işi yapıyoruz havası, ilk aylar karşılıklı verimsizlikle geçti çünkü işe alım rol eşleştirmesi değil evrak eşleştirmesiydi, kişinin yetkinliğine değil belgesine bakılmıştı. Dönüşüm bir vaka ile başladı, işitme engelli çalışanımızın kalite kontrolde gösterdiği olağanüstü görsel dikkat, gürültülü üretim ortamının onun için dezavantaj değil avantaj olduğunu fark etmemiz, bu tek gözlem bakışımızı değiştirdi, engellilik eksiklik listesi değil farklı yetkinlik haritası, doğru rol eşleşmesinde bazı engel durumları üstünlüğe dönüşüyor, otizmli bireylerin desen tanıma ve tekrar toleransı, görme engellilerin ses ve hafıza becerileri, bunlar edebiyat değil bizim üretim verimizde görünen gerçekler. Pratik dönüşüm adımlarımız şunlardı, iş tanımlarını yeniden yazdık, her rolün gerçekten gerektirdiği yetkinlikleri listeledik ve gereksiz şartları temizledik, ehliyet istemeyen işten ehliyet şartını kaldırmak gibi basit ayıklamalar aday havuzunu genişletti, erişilebilirlik yatırımını maliyet değil altyapı saydık, rampa ve yazılım okuyucular toplam yatırımımızın binde biri bile değil, ve ekip eğitimini engelli çalışanla birlikte tasarladık, onun sesiyle yapılan yarım günlük sohbet, dışarıdan alınacak günlük eğitimden etkili. Ticari sonuç mu, üç çalışanımız da işlerinde ortalamanın üstünde, devir oranları sıfır ve ekip kültürüne etkileri ölçülemez derecede olumlu, kapsayıcılık hayırseverlik değil, keşfedilmemiş yetenek havuzuna ilk girenin avantajı.
0 1 yorum