konumu bir referans noktasına göre ölçülür ama pratikte ortalama aerodinamik veter (mac) yüzdesi olarak ifade edilir. üretici her tip için ön ve arka limitleri belirler ve bu limitler ağırlığa göre değişir; zfw için ayrı, tow ve iniş için ayrı zarflar vardır. operatörler bunların içinde emniyet payları bırakarak daha dar bir operasyonel zarf kullanır, çünkü yolcunun atandığı koltukta oturmaması, uçuş sırasında tuvalete yürümesi, kabin ekibinin servis arabası gibi hareketler gerçek ağırlık merkezini oynatır.
öndeki bir ağırlık merkezi uçağı daha kararlı ama kumandada daha ağır yapar; kuyruk daha fazla aşağı kuvvet üretmek zorunda kalır, bu da daha çok sürükleme ve yakıt demektir. arkadaki ağırlık merkezi daha verimlidir ama kararlılık azalır ve bir noktadan sonra kontrol zorlaşır. bazı operatörler yakıt tasarrufu için zarfın içinde kalarak hedefi biraz arkaya koyar.
yerde ise işin başka bir yüzü vardır; ağırlık merkezi ana iniş takımlarının arkasına kayarsa uçak kuyruğunun üstüne oturabilir. bunun adı tail tipping.


@takemybreathaway