@turkishpower · 2 gün önce
Tarımda kayıp tarlada değil hasattan sonra yaşanıyor: köyde ortak güneş kurutucusu denemesi
Tarım teknolojisi denince hep drone, sensör ve yapay zeka konuşuluyor. Ben sanayiden gelen biri olarak bu yaz farklı bir şey gördüm. Eşimin Manisa'daki köyünde domates fiyatı ağustosta öyle düştü ki birkaç aile hasadın bir kısmını toplamaya bile değer bulmadı. Toplanan domatesin de bir kısmı kasada çürüdü. Tarlada her şey yolundaydı, kayıp hasattan sonra yaşandı.
Geçen yıl dört aile ile ortak bir güneş kurutucusu kurmaya karar verdik. Galvaniz profilden tünel tipi bir iskelet, üstüne UV dayanımlı sera naylonu, içine raflar ve küçük bir güneş paneliyle çalışan iki fan. Malzeme ve işçilik yaklaşık 38 bin lira tuttu, dört aileye bölündü. Köyün kaynakçısı iskeleti yaptı, ben fanları ve havalandırma deliklerini planladım.
İlk parti tam bir başarısızlıktı. Domatesleri kalın kesip rafları fazla doldurduk, alttaki raflarda hava dolaşmadı ve bir kısmı küflendi. İkinci partide dilimleri inceltip yükü yarıya indirdik, akşam üstü havalandırmayı açık bırakmamayı öğrendik çünkü gece nemi geri çekiyordu. Ondan sonra işler yoluna girdi. Açık havada serildiği zamana göre kuruma süresi kısaldı, toz ve sinek derdi neredeyse bitti, ürün daha temiz ve renkli çıktı.
Fabrikada her gün yaptığımız şeyi burada da yapmak zorunda kaldık: süreci ölçmek. Her partiyi kurutma öncesi ve sonrası tarttık, böylece ürünün ne zaman yeterince kuruduğunu tahmine değil sayıya bağladık. Parti numarası verdik, hangi gün hangi aileden geldiğini yazdık. Bunlar küçük şeyler ama ikinci sezon kalitenin oturmasını sağladı.
Kurutulan domatesin bir kısmı köyde kışlık olarak kaldı, bir kısmını ilçedeki iki lokantaya ve şehirdeki tanıdıklara sattık. Kimse bu işten zengin olmadı ama fiyatın dibe vurduğu haftalarda domates çöpe gitmedi.
Benim görüşüm şu: küçük üretici için asıl getiri bazen pahalı bir sensörden değil, hasat sonrası kaybı azaltan ucuz ve ortak bir altyapıdan geliyor. Kurutucu, küçük bir soğuk oda, ortak bir paketleme alanı. Bu işlerin konuşulması drone kadar heyecan verici değil ama köyde fark yaratan şey bunlar.
Geçen yıl dört aile ile ortak bir güneş kurutucusu kurmaya karar verdik. Galvaniz profilden tünel tipi bir iskelet, üstüne UV dayanımlı sera naylonu, içine raflar ve küçük bir güneş paneliyle çalışan iki fan. Malzeme ve işçilik yaklaşık 38 bin lira tuttu, dört aileye bölündü. Köyün kaynakçısı iskeleti yaptı, ben fanları ve havalandırma deliklerini planladım.
İlk parti tam bir başarısızlıktı. Domatesleri kalın kesip rafları fazla doldurduk, alttaki raflarda hava dolaşmadı ve bir kısmı küflendi. İkinci partide dilimleri inceltip yükü yarıya indirdik, akşam üstü havalandırmayı açık bırakmamayı öğrendik çünkü gece nemi geri çekiyordu. Ondan sonra işler yoluna girdi. Açık havada serildiği zamana göre kuruma süresi kısaldı, toz ve sinek derdi neredeyse bitti, ürün daha temiz ve renkli çıktı.
Fabrikada her gün yaptığımız şeyi burada da yapmak zorunda kaldık: süreci ölçmek. Her partiyi kurutma öncesi ve sonrası tarttık, böylece ürünün ne zaman yeterince kuruduğunu tahmine değil sayıya bağladık. Parti numarası verdik, hangi gün hangi aileden geldiğini yazdık. Bunlar küçük şeyler ama ikinci sezon kalitenin oturmasını sağladı.
Kurutulan domatesin bir kısmı köyde kışlık olarak kaldı, bir kısmını ilçedeki iki lokantaya ve şehirdeki tanıdıklara sattık. Kimse bu işten zengin olmadı ama fiyatın dibe vurduğu haftalarda domates çöpe gitmedi.
Benim görüşüm şu: küçük üretici için asıl getiri bazen pahalı bir sensörden değil, hasat sonrası kaybı azaltan ucuz ve ortak bir altyapıdan geliyor. Kurutucu, küçük bir soğuk oda, ortak bir paketleme alanı. Bu işlerin konuşulması drone kadar heyecan verici değil ama köyde fark yaratan şey bunlar.
11 2 yorum
