@hakanoztrk · 11 gün önce
Atölyede iş takibini beyaz tahtadan telefona taşımayı denedim, üç ay sonra tahtaya geri döndüm: neden tutmadı?
Konya'da tarım makineleri parçaları üreten ve tamir yapan bir atölyem var. Yedi kişi çalışıyoruz. Yıllardır iş takibini atölyenin duvarındaki büyük beyaz tahtada yapıyoruz: hangi iş kimde, hangi parça bekleniyor, hangi müşteri ne zaman gelecek. Bu yaz oğlumun ısrarıyla bir iş takip uygulamasına geçtik. Üç ay denedik ve sonunda tahtaya geri döndük. Neden işe yaramadığını düşündüm ve bazı sonuçlara vardım.
Birincisi, atölyede eller hep yağlı ve meşgul. Bir iş bittiğinde telefonu çıkarıp, eldiveni çıkarıp, uygulamayı açıp güncellemek kimsenin yapmadığı bir şey oldu. Tahtada ise geçerken bir çizgi çekiyorsun, bitti.
İkincisi, görünürlük. Tahta atölyenin ortasında duruyor ve herkes gün boyu ona bakıyor. Kimin ne yaptığını, neyin geciktiğini herkes görüyor. Telefondaki uygulamada ise bilgi oradaydı ama kimse açıp bakmıyordu. Ortak bir resim kaybolunca usta ile çırak arasındaki küçük koordinasyonlar da bozuldu.
Üçüncüsü, yaş ve alışkanlık. Ustalarımın ikisi elliyi geçmiş, telefonla rahat ama uygulamayla değil. Onları zorlamak yerine kendi yöntemleri işe yarıyordu zaten.
Ama uygulamanın da güzel tarafları vardı ve bunları kaybetmek istemedim. Müşteri bilgisi, geçmiş işler, hangi parçanın hangi makineye takıldığı gibi kayıtlar uygulamada çok daha düzenliydi. Tahta bunları tutmuyor, her hafta siliniyordu.
Şimdiki düzenimiz karma oldu. Günlük iş takibi tahtada. Akşam atölyeyi kapatırken oğlum tahtanın fotoğrafını çekip bitmiş işleri uygulamaya giriyor. Böylece hem atölyede görünürlük kalıyor hem de kayıt tutuluyor. Bu iş günde on dakika alıyor.
Benim çıkardığım ders şu: aracı seçmeden önce işin nerede yapıldığına bakmak lazım. Ofiste masa başında iyi çalışan bir araç, tezgâh başında aynı şekilde çalışmayabiliyor.
Atölye ya da sahada çalışan işletmeler iş takibini nasıl yapıyor? Bu konuda deneyimi olanların fikirlerini duymak isterim.
Birincisi, atölyede eller hep yağlı ve meşgul. Bir iş bittiğinde telefonu çıkarıp, eldiveni çıkarıp, uygulamayı açıp güncellemek kimsenin yapmadığı bir şey oldu. Tahtada ise geçerken bir çizgi çekiyorsun, bitti.
İkincisi, görünürlük. Tahta atölyenin ortasında duruyor ve herkes gün boyu ona bakıyor. Kimin ne yaptığını, neyin geciktiğini herkes görüyor. Telefondaki uygulamada ise bilgi oradaydı ama kimse açıp bakmıyordu. Ortak bir resim kaybolunca usta ile çırak arasındaki küçük koordinasyonlar da bozuldu.
Üçüncüsü, yaş ve alışkanlık. Ustalarımın ikisi elliyi geçmiş, telefonla rahat ama uygulamayla değil. Onları zorlamak yerine kendi yöntemleri işe yarıyordu zaten.
Ama uygulamanın da güzel tarafları vardı ve bunları kaybetmek istemedim. Müşteri bilgisi, geçmiş işler, hangi parçanın hangi makineye takıldığı gibi kayıtlar uygulamada çok daha düzenliydi. Tahta bunları tutmuyor, her hafta siliniyordu.
Şimdiki düzenimiz karma oldu. Günlük iş takibi tahtada. Akşam atölyeyi kapatırken oğlum tahtanın fotoğrafını çekip bitmiş işleri uygulamaya giriyor. Böylece hem atölyede görünürlük kalıyor hem de kayıt tutuluyor. Bu iş günde on dakika alıyor.
Benim çıkardığım ders şu: aracı seçmeden önce işin nerede yapıldığına bakmak lazım. Ofiste masa başında iyi çalışan bir araç, tezgâh başında aynı şekilde çalışmayabiliyor.
Atölye ya da sahada çalışan işletmeler iş takibini nasıl yapıyor? Bu konuda deneyimi olanların fikirlerini duymak isterim.
2 1 yorum