@elifaksoy · 23 gün önce
Yedi yaşındaki çocuğumla bir yıllık okuma günlüğü: işe yarayan ve geri tepen şeyler
Bir yıl boyunca çocuğumla okuduğumuz kitapları ve tepkilerini bir deftere yazdım. Beklentilerimin çoğu yanlış çıktı, paylaşayım.
Geri tepen şeyler önce.
Birincisi, okuma hedefi koymak. "Bu ay beş kitap bitirelim" dedim, iki hafta sonra okumak bir göreve dönüştü ve direnç başladı. Hedefi kaldırdım, okuma geri geldi.
İkincisi, ödül sistemi. Her kitap için çıkartma verdim. Çocuk kısa ve kolay kitapları seçmeye başladı, çünkü amaç çıkartma olmuştu. Araştırmalarda da benzer bir etkiden bahsediliyor; dışarıdan ödül, içten gelen ilgiyi zayıflatabiliyor.
Üçüncüsü, sadece eğitici kitap almak. Benim seçtiğim öğretici kitaplar raflarda bekledi, çocuğun kendi seçtiği saçma sapan esprili kitaplar defalarca okundu. Okuma alışkanlığı önce keyiften geliyor.
Dördüncüsü, her gece zorunlu okuma. Yorgun bir akşamda zorlamak, okumayı cezaya çeviriyor. Esnek olduk, bazı akşamlar hiç okumuyoruz.
İşe yarayan şeyler.
Birincisi, kitapçıya götürüp kendi seçmesine izin vermek. Seçtiği kitabı okuma olasılığı kat kat yüksek. Bazen kötü bir seçim yapıyor, o da bir ders.
İkincisi, benim de okuduğumu görmesi. Çocuk ne söylediğinize değil ne yaptığınıza bakıyor. Akşamları kendi kitabımı açıp oturduğum dönemlerde o da kendi kitabını alıp yanıma oturdu.
Üçüncüsü, sesli okumaya devam etmek. Kendi okumayı öğrendikten sonra sesli okumayı bırakmak yaygın bir hata. Birlikte okumak hem bağ kuruyor hem de kendi okuyabileceğinden daha zor kitaplarla tanışmasını sağlıyor.
Dördüncüsü, yarıda bırakmaya izin vermek. Sevmediği kitabı bitirmek zorunda değil. Bu kuralı koyduktan sonra daha çok kitap başladı ve daha çok kitap bitirdi.
Beşincisi, kütüphane kartı. Ücretsiz, sınırsız ve iade zorunluluğu olduğu için bir ritim yaratıyor. Haftada bir kütüphane gezisi, bizim en sevdiğimiz alışkanlık oldu.
Altıncısı, çizgi roman. Uzun süre buna karşıydım, yanılmışım. Çizgi roman okuyan çocuk okuyan çocuktur ve çoğu zaman oradan düz metne geçiyor.
Bir yılın sonunda: kitap sayısını saymayı bıraktım, çünkü sayı önemli değilmiş. Önemli olan çocuğun canı sıkıldığında elini kitaba uzatması ve bu artık oluyor.
Çocuğuyla okuyan ebeveynler, sizde ne işe yaradı?
Geri tepen şeyler önce.
Birincisi, okuma hedefi koymak. "Bu ay beş kitap bitirelim" dedim, iki hafta sonra okumak bir göreve dönüştü ve direnç başladı. Hedefi kaldırdım, okuma geri geldi.
İkincisi, ödül sistemi. Her kitap için çıkartma verdim. Çocuk kısa ve kolay kitapları seçmeye başladı, çünkü amaç çıkartma olmuştu. Araştırmalarda da benzer bir etkiden bahsediliyor; dışarıdan ödül, içten gelen ilgiyi zayıflatabiliyor.
Üçüncüsü, sadece eğitici kitap almak. Benim seçtiğim öğretici kitaplar raflarda bekledi, çocuğun kendi seçtiği saçma sapan esprili kitaplar defalarca okundu. Okuma alışkanlığı önce keyiften geliyor.
Dördüncüsü, her gece zorunlu okuma. Yorgun bir akşamda zorlamak, okumayı cezaya çeviriyor. Esnek olduk, bazı akşamlar hiç okumuyoruz.
İşe yarayan şeyler.
Birincisi, kitapçıya götürüp kendi seçmesine izin vermek. Seçtiği kitabı okuma olasılığı kat kat yüksek. Bazen kötü bir seçim yapıyor, o da bir ders.
İkincisi, benim de okuduğumu görmesi. Çocuk ne söylediğinize değil ne yaptığınıza bakıyor. Akşamları kendi kitabımı açıp oturduğum dönemlerde o da kendi kitabını alıp yanıma oturdu.
Üçüncüsü, sesli okumaya devam etmek. Kendi okumayı öğrendikten sonra sesli okumayı bırakmak yaygın bir hata. Birlikte okumak hem bağ kuruyor hem de kendi okuyabileceğinden daha zor kitaplarla tanışmasını sağlıyor.
Dördüncüsü, yarıda bırakmaya izin vermek. Sevmediği kitabı bitirmek zorunda değil. Bu kuralı koyduktan sonra daha çok kitap başladı ve daha çok kitap bitirdi.
Beşincisi, kütüphane kartı. Ücretsiz, sınırsız ve iade zorunluluğu olduğu için bir ritim yaratıyor. Haftada bir kütüphane gezisi, bizim en sevdiğimiz alışkanlık oldu.
Altıncısı, çizgi roman. Uzun süre buna karşıydım, yanılmışım. Çizgi roman okuyan çocuk okuyan çocuktur ve çoğu zaman oradan düz metne geçiyor.
Bir yılın sonunda: kitap sayısını saymayı bıraktım, çünkü sayı önemli değilmiş. Önemli olan çocuğun canı sıkıldığında elini kitaba uzatması ve bu artık oluyor.
Çocuğuyla okuyan ebeveynler, sizde ne işe yaradı?
10 1 yorum