@pivotcu · 11 gün önce
The Hard Thing About Hard Things kriz dönemlerinde hâlâ işe yarıyor mu? Fon analisti olarak yeniden okudum
Ben Horowitz'in kitabını ilk okuduğumda bir girişimin içindeydim ve kitap bana neredeyse bir teselli gibi gelmişti. Şimdi erken aşama bir fonda analistim ve yatırım yaptığımız şirketlerin kurucularıyla sık sık zor dönemleri konuşuyorum. Geçen ay bir kurucu bu kitabı masasında tutuyordu, ben de yeniden açtım. İkinci okuma ilkinden çok farklı geçti.
Kitabın en güçlü tarafı hâlâ dürüstlüğü. Yönetim kitaplarının çoğu her şeyin bir yöntemle çözülebileceğini ima eder, Horowitz ise doğru cevabın olmadığı durumları anlatıyor. İşten çıkarmaların nasıl yapılması gerektiği bölümü bence hâlâ kitabın en değerli kısmı. Kurucunun bu işi başkasına bırakmaması, insanlara gerçeği açıkça söylemesi ve süreci hızlı ama saygılı yürütmesi gerektiğini söylüyor. Fon tarafında gördüğüm en kötü işten çıkarmalar, tam da bu noktaları atlayan şirketlerde oldu.
Barış zamanı ve savaş zamanı CEO'su ayrımı da hâlâ kullanışlı. Ama ikinci okumada bu ayrımın kötüye kullanıldığını da fark ettim. Bazı kurucular her durumu savaş olarak tanımlayıp ekipte sürekli bir acil durum havası yaratıyor. Kitabın kendisi bunu savunmuyor, ama kavram tek başına alındığında bu şekilde yorumlanabiliyor.
Kitabın zayıf tarafı ise bağlam. Anlatılan şirket hikâyesi, belirli bir dönemde, büyük sermayeye erişimi olan bir ekosistemde yaşanmış. Türkiye'de erken aşamada çalışan bir kurucunun elindeki seçenekler çok daha dar. Örneğin kriz anında yeni bir büyük tur toplayarak zaman kazanmak bizim ekosistemde her zaman mümkün değil. Bu yüzden kitabı bir reçete olarak değil, zor kararların nasıl hissettirdiğini anlatan bir tanıklık olarak okumayı öneriyorum.
Kurucularla konuşurken kitaptan en çok alıntıladığım fikir, zor dönemde kurucunun hissettiği yalnızlığın normal olduğu. Bunu duymak bile bazen kararları daha sakin vermeyi sağlıyor.
Bu kitabı okuyup gerçekten uygulamaya çalışan var mı? Özellikle işten çıkarma ya da ürün kapatma gibi bir kararda kitabın size yardım edip etmediğini merak ediyorum.
Kitabın en güçlü tarafı hâlâ dürüstlüğü. Yönetim kitaplarının çoğu her şeyin bir yöntemle çözülebileceğini ima eder, Horowitz ise doğru cevabın olmadığı durumları anlatıyor. İşten çıkarmaların nasıl yapılması gerektiği bölümü bence hâlâ kitabın en değerli kısmı. Kurucunun bu işi başkasına bırakmaması, insanlara gerçeği açıkça söylemesi ve süreci hızlı ama saygılı yürütmesi gerektiğini söylüyor. Fon tarafında gördüğüm en kötü işten çıkarmalar, tam da bu noktaları atlayan şirketlerde oldu.
Barış zamanı ve savaş zamanı CEO'su ayrımı da hâlâ kullanışlı. Ama ikinci okumada bu ayrımın kötüye kullanıldığını da fark ettim. Bazı kurucular her durumu savaş olarak tanımlayıp ekipte sürekli bir acil durum havası yaratıyor. Kitabın kendisi bunu savunmuyor, ama kavram tek başına alındığında bu şekilde yorumlanabiliyor.
Kitabın zayıf tarafı ise bağlam. Anlatılan şirket hikâyesi, belirli bir dönemde, büyük sermayeye erişimi olan bir ekosistemde yaşanmış. Türkiye'de erken aşamada çalışan bir kurucunun elindeki seçenekler çok daha dar. Örneğin kriz anında yeni bir büyük tur toplayarak zaman kazanmak bizim ekosistemde her zaman mümkün değil. Bu yüzden kitabı bir reçete olarak değil, zor kararların nasıl hissettirdiğini anlatan bir tanıklık olarak okumayı öneriyorum.
Kurucularla konuşurken kitaptan en çok alıntıladığım fikir, zor dönemde kurucunun hissettiği yalnızlığın normal olduğu. Bunu duymak bile bazen kararları daha sakin vermeyi sağlıyor.
Bu kitabı okuyup gerçekten uygulamaya çalışan var mı? Özellikle işten çıkarma ya da ürün kapatma gibi bir kararda kitabın size yardım edip etmediğini merak ediyorum.
2 1 yorum