@orbitalbaris · 3 gün önce
Kızımla ilk teleskop gecesi: balkondan Satürn'ün halkasını gördüğümüz an ve sonrasında yaşadığımız hayal kırıklıkları
Ankara'da uydu alt sistemleri üzerine çalışan bir elektronik mühendisiyim. İşim uzayla ilgili ama itiraf edeyim, yıllardır gökyüzüne teleskopla bakmamıştım. Dokuz yaşındaki kızım bu yaz bir belgesel izledikten sonra teleskop istemeye başladı. Doğum günü için küçük bir masaüstü teleskop aldık. Geçen hafta, bulutsuz bir akşam, balkonda kurduk.
İlk yarım saat tam bir fiyaskoydu. Bulucu dürbün ana tüple hizalı değildi, o yüzden gördüğümüz her şey bulanık bir ışıktı. Kızım sıkıldı, içeri girdi. Ben gündüz yapılması gereken hizalamayı gece el feneriyle yapmaya çalıştım. Uzaktaki bir apartman çatısındaki anteni hedef alıp bulucuyu ayarladım, sonra kızımı yeniden çağırdım.
Güney gökyüzünde parlak, titremeyen bir nokta vardı. Satürn bu sonbahar akşam gökyüzünde rahat görülüyor, bunu biliyordum ama tüpü ona çevirip odakladığımda kendim bile şaşırdım. Küçük, sarımsı bir top ve etrafında ince bir halka. Kızım göz merceğine baktı, bir şey demedi, sonra tekrar baktı ve bu gerçek mi diye sordu. O an için aldığımız her şeye değdi.
Sonraki günler o kadar parlak geçmedi. Şehrin ışığı yüzünden kitaptaki bulutsuların hiçbirini göremedik. Ay'ı gördük, kraterler çok güzeldi ama Ay dolunaya yaklaşınca da göz yoruldu. Kızım internette gördüğü renkli galaksi fotoğraflarını bekliyordu, ona o fotoğrafların uzun pozlamayla ve büyük teleskoplarla çekildiğini anlatmak zorunda kaldım. Bir süre küstü.
Şimdi bir anlaşma yaptık. Her ay ışıktan uzak bir yere, şehir dışına bir gece gideceğiz, balkonda da sadece gezegen ve Ay bakacağız. Bir de gözlem defteri tutmaya başladı; tarih, saat, ne gördük, nasıldı. İlk sayfada Satürn çizimi var, halkası biraz eğri ama bence çok iyi.
İşimde her gün uydu verisi, telemetri ve test raporu görüyorum, ama gökyüzünü bir çocuğun gözüyle görmek bambaşka bir şeymiş. Çocuğuyla gözlem yapan var mı? Özellikle şehirde yaşayanlar için sabır kaybettirmeyen gözlem önerilerinizi merak ediyorum.
İlk yarım saat tam bir fiyaskoydu. Bulucu dürbün ana tüple hizalı değildi, o yüzden gördüğümüz her şey bulanık bir ışıktı. Kızım sıkıldı, içeri girdi. Ben gündüz yapılması gereken hizalamayı gece el feneriyle yapmaya çalıştım. Uzaktaki bir apartman çatısındaki anteni hedef alıp bulucuyu ayarladım, sonra kızımı yeniden çağırdım.
Güney gökyüzünde parlak, titremeyen bir nokta vardı. Satürn bu sonbahar akşam gökyüzünde rahat görülüyor, bunu biliyordum ama tüpü ona çevirip odakladığımda kendim bile şaşırdım. Küçük, sarımsı bir top ve etrafında ince bir halka. Kızım göz merceğine baktı, bir şey demedi, sonra tekrar baktı ve bu gerçek mi diye sordu. O an için aldığımız her şeye değdi.
Sonraki günler o kadar parlak geçmedi. Şehrin ışığı yüzünden kitaptaki bulutsuların hiçbirini göremedik. Ay'ı gördük, kraterler çok güzeldi ama Ay dolunaya yaklaşınca da göz yoruldu. Kızım internette gördüğü renkli galaksi fotoğraflarını bekliyordu, ona o fotoğrafların uzun pozlamayla ve büyük teleskoplarla çekildiğini anlatmak zorunda kaldım. Bir süre küstü.
Şimdi bir anlaşma yaptık. Her ay ışıktan uzak bir yere, şehir dışına bir gece gideceğiz, balkonda da sadece gezegen ve Ay bakacağız. Bir de gözlem defteri tutmaya başladı; tarih, saat, ne gördük, nasıldı. İlk sayfada Satürn çizimi var, halkası biraz eğri ama bence çok iyi.
İşimde her gün uydu verisi, telemetri ve test raporu görüyorum, ama gökyüzünü bir çocuğun gözüyle görmek bambaşka bir şeymiş. Çocuğuyla gözlem yapan var mı? Özellikle şehirde yaşayanlar için sabır kaybettirmeyen gözlem önerilerinizi merak ediyorum.
4 0 yorum