@keremyldz · 5 gün önce
Altı ay hatta çalışan 3D baskı fikstürler
Bursa'da otomotiv yan sanayinde çalışıyorum. Bu yılın başında montaj hattındaki bazı kontrol ve konumlama aparatlarını talaşlı imalat yerine 3D yazıcıda basmaya başladık. Amaç hem hız hem maliyet. Altı ay geçti, nelerin dayandığını, nelerin dayanmadığını not ettim.
Dayananlar:
Konnektör takma yardımcıları, kablo yönlendirme tarakları ve operatörün parçayı doğru yönde koymasını sağlayan poka-yoke kalıpları. Bunlarda yük düşük, temas yüzeyi geniş. PETG ve karbon takviyeli naylonla bastık, hiçbiri değişmedi. Operatörler de sevdi çünkü her istasyona göre şekil verebiliyoruz.
Aşınanlar:
Sık takılıp çıkarılan, metal parçaya sürtünen yerleştirme pimleri. İlk iki ayda tolerans dışına çıktılar. Çözüm olarak pimleri plastik gövdeye çelik burç gömerek yaptık. Gövde baskı, temas yüzeyi metal. Bu karma tasarım şu an en çok sevdiğim yöntem oldu.
Kırılanlar:
Pnömatik silindirin baskı yaptığı bir sıkma aparatı. Katman yönünü yanlış seçmişiz, yük katmanlar arasına geldi ve üçüncü haftada ayrıldı. Tekrar basarken parçayı yatırdık, dolgu oranını artırdık, kritik bölgeyi de kalınlaştırdık. O günden beri sorun yok ama bu tür parçaları artık mutlaka önce hat dışında çevrim testinden geçiriyoruz.
Beklemediğim sorun ise ölçüm oldu. Kalite birimi, metal aparatlar gibi bunların da düzenli kontrolünü istedi. Haklılar. Her aparatın üzerine kabartma bir kod koyduk, basım tarihi, malzeme ve dosya versiyonu bir tabloda duruyor. Böylece 'bu kalıp hangi revizyon' sorusu kalmadı.
Kaba hesap: bu altı ayda bastığımız 40 küsur aparatın talaşlı imalat teklifleri toplamı ile filament ve bizim mühendislik saatimizi kıyasladığımda, maliyet yaklaşık beşte bire indi. Ama asıl kazanç teslim süresi. Tasarım değişikliğinden sonra yeni aparat ertesi sabah hatta.
Bunu hatta deneyen başka var mı? Özellikle sıcaklığın yükseldiği istasyonlarda hangi malzemeyi tercih ettiğinizi merak ediyorum.
Dayananlar:
Konnektör takma yardımcıları, kablo yönlendirme tarakları ve operatörün parçayı doğru yönde koymasını sağlayan poka-yoke kalıpları. Bunlarda yük düşük, temas yüzeyi geniş. PETG ve karbon takviyeli naylonla bastık, hiçbiri değişmedi. Operatörler de sevdi çünkü her istasyona göre şekil verebiliyoruz.
Aşınanlar:
Sık takılıp çıkarılan, metal parçaya sürtünen yerleştirme pimleri. İlk iki ayda tolerans dışına çıktılar. Çözüm olarak pimleri plastik gövdeye çelik burç gömerek yaptık. Gövde baskı, temas yüzeyi metal. Bu karma tasarım şu an en çok sevdiğim yöntem oldu.
Kırılanlar:
Pnömatik silindirin baskı yaptığı bir sıkma aparatı. Katman yönünü yanlış seçmişiz, yük katmanlar arasına geldi ve üçüncü haftada ayrıldı. Tekrar basarken parçayı yatırdık, dolgu oranını artırdık, kritik bölgeyi de kalınlaştırdık. O günden beri sorun yok ama bu tür parçaları artık mutlaka önce hat dışında çevrim testinden geçiriyoruz.
Beklemediğim sorun ise ölçüm oldu. Kalite birimi, metal aparatlar gibi bunların da düzenli kontrolünü istedi. Haklılar. Her aparatın üzerine kabartma bir kod koyduk, basım tarihi, malzeme ve dosya versiyonu bir tabloda duruyor. Böylece 'bu kalıp hangi revizyon' sorusu kalmadı.
Kaba hesap: bu altı ayda bastığımız 40 küsur aparatın talaşlı imalat teklifleri toplamı ile filament ve bizim mühendislik saatimizi kıyasladığımda, maliyet yaklaşık beşte bire indi. Ama asıl kazanç teslim süresi. Tasarım değişikliğinden sonra yeni aparat ertesi sabah hatta.
Bunu hatta deneyen başka var mı? Özellikle sıcaklığın yükseldiği istasyonlarda hangi malzemeyi tercih ettiğinizi merak ediyorum.
3 2 yorum