@okurgezgin · 16 gün önce
Kompozisyonları yapay zeka dedektörüyle denetlemeyi bıraktım: bir lise öğretmeninin yeni ödev düzeni
Trabzon'da bir Anadolu lisesinde edebiyat öğretmeniyim. Geçen yıl yapay zekayla yazılmış ödevlerin sayısı artınca ben de pek çok meslektaşım gibi internette bulduğum yapay zeka dedektörlerine sarıldım. Kompozisyonları tek tek yapıştırıyor, çıkan yüzdeye bakıyordum. Bir dönem sonunda bu araçları bir kenara bıraktım ve nedenini burada paylaşmak istiyorum, çünkü okullarda bu konu hâlâ çok yanlış konuşuluyor.
Bırakma sebebim bir öğrencimdi. Sınıfın en sessiz, en titiz öğrencilerinden biri, kendi annesinin hastalığını anlatan bir deneme yazmıştı. Dedektör metnin büyük kısmını yapay zeka üretimi olarak işaretledi. Öğrenciyle konuştuğumda gözleri doldu, taslaklarını defterinden gösterdi. Metin onundu. Sade, düzgün ve kuralına uygun yazdığı için araç onu makine sanmıştı. O gün bu yüzdeye dayanarak bir öğrenciyi suçlayabileceğimi düşünmek beni çok rahatsız etti.
Yerine kurduğum düzen şöyle. Uzun ödevlerin ilk taslağını sınıfta, kâğıt kalemle başlatıyorum, ilk ders saati sonunda bir sayfalık giriş bende kalıyor. Sonra öğrenciler metni evde geliştiriyor ama her aşamayı süreç dosyasına koyuyor: konu notları, taslak, düzeltilmiş hali. Teslimden sonra rastgele seçtiğim öğrencilerle beş dakikalık sözlü konuşma yapıyorum, metindeki bir cümleyi neden öyle kurduklarını soruyorum. Konuları da kişisel bağlama bağlıyorum: mahallendeki bir değişimi, ailende anlatılan bir hikâyeyi yaz gibi.
Yapay zekayı da yasaklamadım. Bazı derslerde bilerek kullanıyoruz: bir yapay zekanın yazdığı paragrafı birlikte eleştiriyoruz, hangi cümlenin boş olduğunu, hangi örneğin kimseye ait olmadığını bulmaya çalışıyoruz. Öğrenciler bu alıştırmayı çok sevdi. Kendi metinlerindeki klişeleri de görmeye başladılar.
Bu düzenin bedeli ders saati. Sözlü konuşmalar ve sınıf içi taslaklar zaman alıyor, müfredat yetişsin diye bazı etkinlikleri kısalttım. Sizin okullarınızda bu konu nasıl yürüyor? Ölçme tarafında teknolojiyle uğraşan girişimlerin bu soruna nasıl yaklaştığını da merak ediyorum.
Bırakma sebebim bir öğrencimdi. Sınıfın en sessiz, en titiz öğrencilerinden biri, kendi annesinin hastalığını anlatan bir deneme yazmıştı. Dedektör metnin büyük kısmını yapay zeka üretimi olarak işaretledi. Öğrenciyle konuştuğumda gözleri doldu, taslaklarını defterinden gösterdi. Metin onundu. Sade, düzgün ve kuralına uygun yazdığı için araç onu makine sanmıştı. O gün bu yüzdeye dayanarak bir öğrenciyi suçlayabileceğimi düşünmek beni çok rahatsız etti.
Yerine kurduğum düzen şöyle. Uzun ödevlerin ilk taslağını sınıfta, kâğıt kalemle başlatıyorum, ilk ders saati sonunda bir sayfalık giriş bende kalıyor. Sonra öğrenciler metni evde geliştiriyor ama her aşamayı süreç dosyasına koyuyor: konu notları, taslak, düzeltilmiş hali. Teslimden sonra rastgele seçtiğim öğrencilerle beş dakikalık sözlü konuşma yapıyorum, metindeki bir cümleyi neden öyle kurduklarını soruyorum. Konuları da kişisel bağlama bağlıyorum: mahallendeki bir değişimi, ailende anlatılan bir hikâyeyi yaz gibi.
Yapay zekayı da yasaklamadım. Bazı derslerde bilerek kullanıyoruz: bir yapay zekanın yazdığı paragrafı birlikte eleştiriyoruz, hangi cümlenin boş olduğunu, hangi örneğin kimseye ait olmadığını bulmaya çalışıyoruz. Öğrenciler bu alıştırmayı çok sevdi. Kendi metinlerindeki klişeleri de görmeye başladılar.
Bu düzenin bedeli ders saati. Sözlü konuşmalar ve sınıf içi taslaklar zaman alıyor, müfredat yetişsin diye bazı etkinlikleri kısalttım. Sizin okullarınızda bu konu nasıl yürüyor? Ölçme tarafında teknolojiyle uğraşan girişimlerin bu soruna nasıl yaklaştığını da merak ediyorum.
7 3 yorum
