@aysegulhoca · 14 gün önce
Teknoloji ve tasarım dersinde 30 öğrenciye mikrodenetleyici setleri: kısıtlı bütçeyle sınıfı nasıl donattık
Kayseri'de bir ortaokulda teknoloji ve tasarım öğretmeniyim. Geçen hafta buraya sınıfta 3D yazıcı kullanımıyla ilgili bir yazı yazmıştım. Bu sefer daha çok soru aldığım bir konuyu, öğrencilerin elinde gerçekten çalışan elektronik devreler olmasını nasıl sağladığımızı anlatmak istiyorum. Çünkü bütçe kısıtlı olunca çoğu öğretmen ya hiç başlamıyor ya da tek bir seti tahtada göstermekle yetiniyor.
Başta yaptığım hesap şuydu: her öğrenciye bir set imkânsız, ama her dört öğrenciye bir set mümkün. Yani otuz kişilik bir sınıf için sekiz set. Her sete bir uyumlu mikrodenetleyici kartı, devre tahtası, kablo takımı, birkaç LED ve direnç, bir buton, bir potansiyometre, bir sıcaklık sensörü ve bir küçük servo motor koyduk. Orijinal kartlar yerine açık kaynak tasarımın uyumlu sürümlerini aldık. Bunlardan birkaçı ilk ay arızalandı, yedek almanın iyi bir karar olduğunu o zaman anladım.
Paranın bir kısmını okul aile birliğinden, bir kısmını yerel bir sanayicinin bağışından karşıladık. Bağış isterken kendimize bir kural koyduk: bir firmaya para değil, somut bir liste götürdük, hangi parçanın ne işe yarayacağını yazdık. Firma sahibi kendi mühendisini bir derse göndermeyi de teklif etti, öğrenciler için o ders yılın en çok konuşulan dersi oldu.
En büyük sorun malzeme kaybıydı. İlk dönem küçük parçalar kayboldu, sensörler masa aralarına düştü. Çözüm basit oldu: her set için şeffaf bir plastik kutu, kapağın içine yapıştırılmış fotoğraflı bir içerik listesi ve ders sonunda grup sorumlusunun listeyi kontrol etmesi. Kayıp neredeyse bitti.
Bir de simülasyon tarafı var. Tinkercad Circuits gibi tarayıcıda çalışan devre simülatörleri sayesinde öğrenciler devreyi önce ekranda kuruyor, çalışınca gerçek malzemeye geçiyor. Bu hem yanan parça sayısını azalttı hem de evinde bilgisayarı olan öğrencilerin dersi evde sürdürmesini sağladı. Bilgisayarı olmayanlar için okul kütüphanesindeki bilgisayarları teneffüslerde açık tuttuk.
Bütçeyi düşünen öğretmenlere tavsiyem, ilk yıl az ama eksiksiz setle başlamak. Bir sonraki yıl öğrenci projeleri sergide görünce destek bulmak çok daha kolay oluyor.
Başta yaptığım hesap şuydu: her öğrenciye bir set imkânsız, ama her dört öğrenciye bir set mümkün. Yani otuz kişilik bir sınıf için sekiz set. Her sete bir uyumlu mikrodenetleyici kartı, devre tahtası, kablo takımı, birkaç LED ve direnç, bir buton, bir potansiyometre, bir sıcaklık sensörü ve bir küçük servo motor koyduk. Orijinal kartlar yerine açık kaynak tasarımın uyumlu sürümlerini aldık. Bunlardan birkaçı ilk ay arızalandı, yedek almanın iyi bir karar olduğunu o zaman anladım.
Paranın bir kısmını okul aile birliğinden, bir kısmını yerel bir sanayicinin bağışından karşıladık. Bağış isterken kendimize bir kural koyduk: bir firmaya para değil, somut bir liste götürdük, hangi parçanın ne işe yarayacağını yazdık. Firma sahibi kendi mühendisini bir derse göndermeyi de teklif etti, öğrenciler için o ders yılın en çok konuşulan dersi oldu.
En büyük sorun malzeme kaybıydı. İlk dönem küçük parçalar kayboldu, sensörler masa aralarına düştü. Çözüm basit oldu: her set için şeffaf bir plastik kutu, kapağın içine yapıştırılmış fotoğraflı bir içerik listesi ve ders sonunda grup sorumlusunun listeyi kontrol etmesi. Kayıp neredeyse bitti.
Bir de simülasyon tarafı var. Tinkercad Circuits gibi tarayıcıda çalışan devre simülatörleri sayesinde öğrenciler devreyi önce ekranda kuruyor, çalışınca gerçek malzemeye geçiyor. Bu hem yanan parça sayısını azalttı hem de evinde bilgisayarı olan öğrencilerin dersi evde sürdürmesini sağladı. Bilgisayarı olmayanlar için okul kütüphanesindeki bilgisayarları teneffüslerde açık tuttuk.
Bütçeyi düşünen öğretmenlere tavsiyem, ilk yıl az ama eksiksiz setle başlamak. Bir sonraki yıl öğrenci projeleri sergide görünce destek bulmak çok daha kolay oluyor.
10 0 yorum